Zwiedzanie Krakowa

Z przewodnikiem poznasz Kraków, zobaczysz jego zabytki i pozwolisz się zauroczyć

Krakowski Kazimierz – świat, który już nie istnieje, pozostały po nim zabytki i cmentarze, ale duch Krakowskich Żydów jest wciąż żywy. Zamykając oczy słyszymy nawoływanie sklepikarzy, zapachy aromatycznej żydowskiej kuchni i śmiech żydowskich dzieci. Zabierzemy Cię tam i opowiemy jak wyglądał ten świat w latach swojej świetności

A może tradycyjnie Drogą Królewską, dostojnie z Wawelu, najstarszą ul. Kanoniczą, mijając kościoły św. Andrzeja, Piotra i Pawła i dalej u. Grodzką do Rynku, gdzie majestatycznie góruje Kościół Mariacki i spogląda na Sukiennice i dalej ul. Floriańską do Bramy i Barbakanu – jeśli ma być tradycyjnie to będzie.

Kraków młodopolskiej bohemy – Wyspiański, Mehoffer, Malczewski, Tetmajer, Rydel i oczywiście ich „ojciec i mistrz” Jan Matejko ich miejsca i dzieła. Lubisz takie klimaty? Jesteśmy do dyspozycji!

Wolisz zwiedzić krakowskie kościoły i poznać historię świętych. Pójść do miejsc kultu św. Stanisław i Jana Pawła II, a może poznać tragiczną postać św. Faustyny. To też da się zrobić z profesjonalistami

Kraków w innej odesłanie, tej mnie znanej zakazane miłości, mezalianse, studenckie życie, świat teatru, historie znanych Krakowian. A może masz już temat, który chcesz zgłębić. Dla nas nie ma rzeczy niemożliwych.

Zapraszamy do kontaktu, na pewno będzie Pan/Pani zadowolony i poleci innym.

Droga Królewska

Droga Królewska to historyczny szlak, który przed wiekami przemierzali polscy monarchowie podczas ważnych uroczystości. To tędy jechali na zamek królewski, udając się na koronację lub triumfalnie wjeżdżając do miasta po świetnym zwycięstwie. Tędy też ciągnęły kondukty żałobne z ciałami władców i osób zasłużonych dla Polski. Z kościoła św. Floriana na Kleparzu uroczyste pochody kierowały się w stronę Barbakanu. Następnie przemierzano ulicę Floriańską, Rynek Główny, ulicę Grodzką i Kanoniczą, by w końcu dotrzeć na Wzgórze Wawelskie. Warto wiedzieć, że aż do końca XVIII w. oznaczało to przejście całego ówczesnego miasta Krakowa.

Rynek z Kościołem Mariackim

Rynek Główny – jeden z największych placów w Europie. Rynek o wymiarach nieco ponad 200 × 200 m został wytyczony w 1257 r. podczas lokacji miasta.
Otoczony z każdej strony kamienicami bogatych kupców i wielmoży rynek przez stulecia pełnił funkcje handlowe. W jego centralnej części do dziś stoją gotycko-renesansowe Sukiennice, niegdyś otoczone przybudówkami i licznymi kramami. W 1566 r. na placu znajdowały się aż 342 kramy! Niedaleko Sukiennic wznosił się ratusz, którego pozostałością jest Wieża Ratuszowa. W obrębie rynku znajdują się też dwa kościoły: Mariacki oraz św. Wojciecha.

Dzielnica Uniwersytecka

Collegium Maius to najstarszy budynek Uniwersytetu Jagiellońskiego. Powstał on w XV w. poprzez scalenie kilku kamienic. Wykłady w pierwszym budynku zakupionym na potrzeby uczelni rozpoczęto w 1400 r. W końcu XV w. Collegium Maius było już monumentalną budowlą skupioną wokół późnogotyckiego dziedzińca. Na parterze znajdowały się sale wykładowe, na piętrze mieszkania profesorów, biblioteka i jadalnia. Od XIX w. do roku 1940 miała tu siedzibę Biblioteka Jagiellońska, jedna z najstarszych i największych bibliotek w Polsce.
Dzielnica Uniwersytecka obejmowała swoim zasięgiem ul. Św. Anny, Jagiellońską , Gołębią, z budynkami Collegium Novum, Kolegiatą św. Anny i Ogrodami Profesorskimi.

Kazimierz – Miasto Żydowskie

Szczególną rolę w historii miasta odegrali Żydzi. Ślady ich obecności można znaleźć na terenie Starego Miasta, Podgórza, a przede wszystkim Kazimierza. To tam zachował się unikalny w skali światowej zespół urbanistyczny dawnego miasta żydowskiego.
Kazimierz od XIV do przełomu XVIII i XIX w. był osobnym miastem, a jego północno-wschodnią część zamieszkiwali Żydzi. . Oppidum Iudaeroum, czyli „miasto żydowskie”, obejmowało teren między obecnymi ulicami Miodową, Starowiślną, św. Wawrzyńca, Wąską, Józefa i Nową. Jego mieszkańcy przez setki lat trudnili się handlem i rzemiosłem.

Podgórze

Podgórze, część Krakowa położona na prawym brzegu Wisły, w latach 1784–1915 było osobnym miastem. Powstało ono wskutek decyzji cesarza austriackiego Józefa II, który zagwarantował nowemu ośrodkowi liczne przywileje. Dzięki nim miasto prężnie się rozwijało, a w 2. poł. XIX stulecia i na początku wieku XX zyskiwało coraz bardziej przemysłowy charakter. Do rozwoju Podgórza przyczyniły się także poprowadzenie na jego terenie linii kolejowej (lata 80. XIX w.), uruchomienie elektrowni miejskiej (1900) i zbudowanie III Mostu, zwanego mostem Krakusa (1913). Kiedy prezydent Krakowa Juliusz Leo realizował swój projekt „Wielkiego Krakowa”, polegający na przyłączaniu do dawnej stolicy Polski sąsiednich gmin, Podgórze najdłużej prowadziło rozmowy na ten temat i zostało wcielone do obecnej stolicy Małopolski dopiero w 1915 r.

Nowa Huta

23 czerwca 1949 r. rozpoczęto wznoszenie Nowej Huty, a 26 kwietnia 1950 r. ruszyła budowa znajdującego się w niej kombinatu. Trasa zwiedzania przebiega przez tereny dawnych wsi: Mogiły i Bieńczyc. Wędrówka pozwoli zapoznać się z historią podkrakowskich wiosek, na których zbudowano Nową Hutę, oraz z dziejami najmłodszej siostry Krakowa, jak często się ją określa. Prowadzi przez najstarsze nowohuckie osiedla; odwiedzić można niewielki drewniany kościół oraz budynki użyteczności publicznej – szpital i dawne kino, a obecnie muzeum. Trasa obejmuje również serce tzw. Starej Nowej Huty, czyli plac Centralny im. Ronalda Reagana i aleję Róż. Zwiedzenie tego obszaru pozwoli zrozumieć koncepcję urbanistyczną Nowej Huty opracowaną przez Tadeusza Ptaszyckiego.